Bocian potrzebny od zaraz

Ogólnopolskie media od kilkunastu lat informują o ujemnym przyroście naturalnym, czyli większej liczbie zgonów niż narodzin. Sytuację pogarszają dodatkowo migracje zagraniczne na pobyt stały. Obecnie jest nas nieco ponad 38 milionów.
Powszechnie mówi się też o starzeniu się społeczeństwa. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego w roku 1990 było 29 procent osób w wieku przedprodukcyjnym, czyli 0-17 lat, oraz 18 procent osób w wieku produkcyjnym niemobilnym, czyli od 49 roku życia do wieku emerytalnego (59 lat kobiety, 64 mężczyźni). Po piętnastu latach, w 2005 roku dzieci i młodzież do 17 roku życia stanowiły 20 procent społeczeństwa, a osoby w wieku przedemerytalnym – 24 procent.
Podobnie jest w naszym powiecie, obecnie mieszka tu 104 tysiące 500 osób, lekko przeważającą większość stanowią kobiety. Aż 70 procent z nas mieszka na wsi. Struktura wiekowa jest taka sama jak w całym kraju. Systematycznie zmniejsza się liczba dzieci, w roku 2006 w biłgorajskim szpitalu urodziło się 669 dzieci, w 2007 – 627, w 2008 – 640. Od kilku lat mieszkańcom miasta Biłgoraj rodzi się podobna liczba dzieci – od 270 do 290 rocznie. Czy można to zmienić?
Wybory parlamentarne w roku 2005 wygrały partie, stawiające sobie za jeden z głównych celów politykę prorodzinną. Sztandarowym hasłem stało się becikowe, czyli jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka, wypłacana rodzicom lub opiekunom niezależnie od uzyskiwanych dochodów. Niestety, na tysiąc złotych nie skusiło się zbyt wiele osób, średnia liczba urodzeń w kraju wzrosła minimalnie: z 356 na 1000 osób w roku 2004 do 374 w 2006. Również mieszkańcy naszego powiatu nie potraktowali poważnie apeli polityków. – Zgodnie z aktami zarejestrowanymi w Urzędzie Stanu Cywilnego w Biłgoraju becikowe nie wpłynęło na wzrost liczby urodzeń w naszym mieście – mówi kierowniczka USC Mariola Kupryjaniuk.
Jakie korzyści majątkowe i ewentualne ułatwienia mogłyby pomóc mieszkańcom naszego powiatu w podjęciu decyzji o powiększeniu rodziny?
Anna z Biłgoraja, która właśnie spodziewa się drugiego dziecka, marzy – Chciałabym, żeby urlop macierzyński był dłuższy, powinien trwać co najmniej osiem miesięcy. Przydałyby się też ułatwienia w opiece nad dzieckiem – dostęp do żłobka albo refundacja zatrudnienia opiekunki.
Inna mieszkanka powiatu chciałaby, żeby ewentualne zasiłki przysługiwały na każde dziecko, niezależnie od oficjalnych dochodów rodziny: – Koszty utrzymania i wykształcenia dzieci ponoszą wszyscy rodzice, ale zasiłek rodzinny dostają tylko ci, którzy nie pracują wcale, albo zarabiają na czarno. Becikowe jest przynajmniej sprawiedliwe.
Ktoś mógłby zapytać, po co zachęcać ludzi do zakładania i powiększania rodzin?
Chociażby po to, żeby sprawić sobie osobistą „polisę na emeryturę”. Ponosząc teraz koszty wychowania dzieci, zapewniamy sobie opiekę na starość, a systemowi emerytalnemu – pracowników, którzy za kilkadziesiąt lat będą płacić składki. Od lat reklamy w telewizji i prasie pokazują szczęśliwych, zadowolonych emerytów, najczęściej wypoczywających na plaży. Niestety, na taką przyszłość musimy sami zapracować, nie licząc zbytnio na opiekę państwa. Emerytury są niskie i będą jeszcze niższe, gdyż coraz dłużej się uczymy, wcześniej przechodzimy na emeryturę, dłużej żyjemy, jest coraz mniejszy przyrost naturalny, czyli coraz mniej pracowników.
Obecnie w Polsce na jedną osobę pracującą i opłacającą składki na ubezpieczenie społeczne przypada jeden świadczeniobiorca – emeryt, rencista, bezrobotny na zasiłku. Podobna sytuacja jest w wielu krajach: Niemczech, Francji, Stanach Zjednoczonych. Niezależnie od potencjału gospodarczego i zamożności danego społeczeństwa coraz więcej będzie emerytów, a mniej pracowników.
O swoją przyszłość na emeryturze możemy zadbać oszczędzając lub powiększając przyrost naturalny. Więcej dzieci teraz to więcej pracowników za trzydzieści czy pięćdziesiąt lat. Mało to romantyczne wezwanie, więc może Walentynki za kilka tygodni, czy wiosna za kilka miesięcy, skłoni niektórych z nas do działania.